ΜονΠρΡεθ 558/2026. Απόρριψη αγωγής αποζημίωσης λόγω έλλειψης αιτιώδους συνάφειας

Σε υπόθεση που χειρίστηκε το γραφείο μας από την πλευρά της εναγομένης εταιρείας, το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρεθύμνου απέρριψε την αγωγή αποζημίωσης κρίνοντας ότι δεν υφίσταται αιτιώδης συνάφεια μεταξύ του νομίμου λόγου ευθύνης της εναγομένης εταιρείας και της ζημίας του ενάγοντος.

Το πολιτικό δικαστήριο απέρριψε στο σύνολό της την αγωγή αποζημίωσης τραυματισμένου οδηγού, παρά την προηγούμενη ποινική καταδίκη του νόμιμου εκπροσώπου της αναδόχου εταιρείας για σωματική βλάβη από αμέλεια. Αναγνώρισε ελλείψεις στη σήμανση του εργοταξίου, αλλά έκρινε ότι δεν θεμελιωνόταν αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ αυτών και του τραυματισμού.

Τα σημαντικότερα πραγματικά και νομικά ζητήματα ήταν τα ακόλουθα:
1. Το ατύχημα και οι απαιτήσεις του οδηγού. Ο ενάγων, οδηγώντας δίκυκλο τις πρώτες πρωινές ώρες, προσέκρουσε στην περίφραξη εργοταξίου αποχετευτικών έργων, τη διαπέρασε και συγκρούστηκε με τσιμεντένια κατασκευή. Υπέστη σοβαρούς τραυματισμούς και ζήτησε από την ανάδοχο εταιρεία και τον νόμιμο εκπρόσωπό της αποζημίωση για υπηρεσίες φροντίδας και απώλεια εισοδήματος, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και χρηματική παροχή λόγω επικαλούμενης μόνιμης αναπηρίας.

2. Οι πλημμέλειες της σήμανσης. Το δικαστήριο δέχθηκε ότι οι εναγόμενοι είχαν παραβεί υπαίτια τις υποχρεώσεις ασφαλούς σήμανσης: έλειπαν πρόσθετες πινακίδες για την ακριβή υπόδειξη της σωστής παράκαμψης, ενώ ορισμένες πινακίδες δεν είχαν το απαιτούμενο ύψος. Ωστόσο, υπήρχαν προειδοποιητικές πινακίδες έργων, περιορισμοί ταχύτητας, προστατευτικό πλέγμα και αναλάμποντες φανοί.

3. Η συμπεριφορά του οδηγού. Από τις τοξικολογικές εξετάσεις προέκυψε ότι οδηγούσε υπό την επήρεια μέθης. Το δικαστήριο δέχθηκε επίσης ότι υπερέβαινε το προβλεπόμενο όριο ταχύτητας και δεν είχε αντιδράσει εγκαίρως στις υπάρχουσες προειδοποιήσεις. Δεν θεώρησε πειστικό τον ισχυρισμό ότι είχε παραπλανηθεί και ακολουθήσει αδιέξοδη οδό, καθώς αυτό δεν αναφερόταν στις προγενέστερες καταθέσεις του.

4. Η αιτιώδης συνάφεια ως καθοριστική προϋπόθεση της αποζημίωσης. Το δικαστήριο επισήμανε ότι η παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά δεν αρκεί για τη θεμελίωση αστικής ευθύνης· πρέπει να συνδέεται αιτιωδώς με τη ζημία. Έκρινε ότι ένας συνετός οδηγός μπορούσε να αντιληφθεί εγκαίρως το εργοτάξιο και να σταματήσει, ακόμη και αν δεν εντόπιζε τη σωστή παράκαμψη. Κατά την κρίση του, η οδήγηση υπό την επήρεια μέθης διέκοψε τον αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ των πλημμελειών της σήμανσης και του τραυματισμού.

5. Η ποινική καταδίκη και η διαφορετική έκβαση της αστικής δίκης. Ο νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρείας είχε καταδικαστεί ποινικά για σωματική βλάβη από αμέλεια, ενώ ο οδηγός είχε επίσης καταδικαστεί για οδήγηση υπό την επήρεια οινοπνεύματος. Το πολιτικό δικαστήριο εξήγησε ότι η ποινική απόφαση εκτιμάται ελεύθερα και δεν παράγει δεσμευτικό δεδικασμένο στην αστική δίκη ως προς τις συνθήκες και την υπαιτιότητα του ατυχήματος. Παρά την ποινική καταδίκη του εκπροσώπου της εταιρείας, η αγωγή απορρίφθηκε ως ουσιαστικά αβάσιμη. Τα δικαστικά έξοδα συμψηφίστηκαν στο σύνολό τους λόγω της ιδιαίτερης δυσχέρειας ερμηνείας των εφαρμοσθέντων κανόνων δικαίου.